Cornelia Gertruide Kempers

Ik dacht dat we het samen wel zouden redden. Natuurlijk zag ik dat mijn man Willem steeds vergeetachtiger werd en niet meer alleen kon zijn. Maar met hulp van Kees die de tuin onderhoudt en zijn vrouw Alie die ons huis schoonmaakt, kwamen we een heel eind. En dan is er natuurlijk nog buurman Henk. Hij helpt met kleine klussen en houdt Willem gezelschap als ik even weg moet. Zo hoopte ik dat we samen nog jaren in ons oude herenhuis konden blijven wonen. 

Van de ene dag op de andere ziet het leven er heel anders uit. Maandagochtend ben ik uitgegleden over het blad in de tuin en heb m’n heup gebroken. Buurman Henk hoorde me schreeuwen en belde meteen 112. De ambulance bracht me naar het ziekenhuis en na de operatie ben ik in een geriatrische revalidatiekliniek opgenomen. En hier zit ik nu. Met pijn in mijn lijf maar met nog veel meer vragen in m’n hoofd. Hoe moet het nu verder? Met mij, maar vooral ook met Willem? Ons goede leven samen, dat kan toch niet zomaar voorbij zijn? 

Toen de ambulance kwam, is buurman Henk bij Willem gebleven en heeft hij de huisarts gebeld. Die heeft ervoor gezorgd dat Willem in een logeerhuis is opgenomen. ’t Is misschien wel de beste oplossing voor dit moment, maar voor Willem is het een ramp: hij is mij kwijt én z’n vertrouwde omgeving. En ondertussen zit ik hier en kan mezelf niet eens wassen en aankleden en heb hulp nodig om naar het toilet te gaan. Afschuwelijk vind ik dat. Ik ben altijd een zelfstandige vrouw geweest die prima haar eigen boontjes kon doppen. En nu ben ik opeens afhankelijk van anderen.


Een kordate vrouw

Morgen komt de maatschappelijk werker weer langs. Met haar kan ik m’n zorgen delen en ze denkt mee over hoe we het straks thuis kunnen redden. Ze stelt voor om een ergotherapeut bij ons thuis te laten onderzoeken welke aanpassingen mogelijk zijn zodat ik me daar in de rolstoel kan bewegen. Dat lijkt me een goed plan. Verder heeft ze het over een psycholoog die Willem kan onderzoeken en afstemmen met onze huisarts wat nodig is. Ik denk dat ze gelijk heeft, maar merk dat ik er ook bang van wordt. 
En ondertussen heb ik het hier druk met revalideren: iedere dag oefenen met de ergotherapeut voor alledaagse dingen zoals zelf naar het toilet gaan en met de fysiotherapie om te oefenen met lopen en bewegen. Ze zeggen dat als ik straks weer thuis woon, ze langskomen voor verdere revalidatie. Dat is fijn. 
Gisteren kwam ook de specialist ouderengeneeskunde langs. Een vriendelijke vrouw die goed op de hoogte was van alle behandelingen en ondersteuning die ik krijg. Dat maakte het gesprek makkelijker. Ze stelde voor om binnenkort een proefverlof te plannen. Dat lijkt me een goed idee en ik verheug me er op om weer even in m’n eigen huis te zijn. 

Glaasje port bij de haard

Natuurlijk is het fijn dat iedereen met mij meedenkt en zaken regelt, maar ik voel dat ze m’n zorgen niet kunnen wegnemen. Ik wil niets liever dan weer samen met Willem in ons oude huis wonen. Gewoon samen wat redderen, kaarsjes aan en een glaasje port bij de haard. Gewoon samen gelukkig zijn. Maar of het er nog in zit…..

Cornelia Gertruide Kempers is een persona, een fictief figuur. Het verhaal is gebaseerd op de ervaringen van de medewerkers van SilverRade.